یک:رفتنم به آمدنم نمی آمد و برعکسش هم صادق است.

دو:هیج جا مثل خانه ی خود ادم نمی شود...این را از پدرم شنیده ام او هم از پدرش لابد و از پدرانمان و پدرانشان و  واقعا هیچ جا برایم مثل این وبلاگ نمی شود.

سه:الان ته اردیبهشت است و  چقدر بد است که ماها رنگ وبوی خودشان را از دست می دهند و رنگ و بوی خاطره ها را می گیرند...به این عدم انعطاف پیش آمده معترضم.اردیبهشت داغانم می کند.مهر از آن بیشتر...یکی مرا از دست این دو ماه نجات دهد!!!

چهار:هم اکنون  من دو نفرم.

پنج:گفت: هند روح های متعالی رو به خودش می کشه و اونهارو نگه می داره!

من در حال بازگشت به ایران در فرودگاه:حداقل فهمیدیم روحمون این کاره نیست!

شش:در بهمن سال ۹۰ کسی به زندگی من اضافه شد...کسی که در دی سال ۸۸ مرا نگاه کرد...در خرداد سال ۸۹ به من ملحق شد...در مهر سال ۸۹  از من گذشت و در اردیبهشت سال۹۰ به من بازگشت و  حالا وقتی به جفتمان زیر یک سقف نگاه می کنم،حس می کنم بخشی از تاریخ یک کداممان گم شده!!!

هفت:شب است...در همه دنیا شب است و در من شب(سید مهدی موسوی)

پ.ن:

از خودم انتظار خاصی ندارم... فعلا نفس می کشم با حفظ مراتب!