حالا که از خودم می پرسم واژه ی مورد علاقه ی من چیه؟

برخلاف انتظارم چیزی به ذهنم نمی رسه!

همیشه اینطورنبوده.فقط وقتی از خودم می پرسم این اتفاق می افته.یک جورعدم اطلاع یا شاید هم یکجور وسواس غیر ارادی،به هر حال دستگاه پردازشگر من علی رغم فیزیولوژی پیچیده ش در این موارد تنها شبیه یک تکه چوب عمل می کنه.

اما در برابر اینکه من چه رنگی رو دوست دارم، ذهنم سریع به سراغ پیش فرض هایی می ره که داخل کمد اتاقم جا دادم!

و طیف وسیعی از رنگ های خنثی و سرد رو پیش روم می ذاره.در بین اینها خاکستری و سیاه بیش از همه خودنمایی می کنن اما قهوهایی؟

آره قهوه ایی،،،می شه گفت برای من همیشه در جایگاه یک اسطوره س.اما با این وجود نمی شه راحت روی قهوهایی دست گذاشت و جواب داد که من قهوها یی رو دوست دارم!!!واقعا نمی تونم به خودم بگم که من قهوه ایی رو به طور مطلق دوست دارم در حالی که مشکی برای من مفهوم ارزشی داره و خب خاکستری تمام بی تفاوتی من نسبت به همه ی اون چیزیه که می شه در پوشش به رخ دیگران کشید وارغوانی  مرموزوشگفت انگیزه!!!فقط این نیست،به نظر من هیچ عددی اونقدر نمی تونه آرمانی و ایده ال باشه که بشه در ازای این سئوال که کدوم عدد رو بهترین می دونی ؟؟؟جواب صریح و قطعی بدی.

همونطوروقتی که  مجبوری غذای مورد علاقت رو با دست پخت یک اشپز احمق که گند زده به ترکیب مزه ها بخوری و زیر لب از خودت سئوال کنی؛این واقعا اون چیزیه که من دوست دارم؟؟؟

نه..من غذای مورد علاقه م رو درصورتی که خوب درست شده باشه دوست دارم.پس مسئله غذا نیست،مسئله اینه که من دوست دارم این غذا چطور باشه!این غذا ممکنه همه جای دنیا بی نمک سرو بشه،اما من می خوام اون شور باشه،خیلی شور،خیلی خیلی شور!!!درسته،،این مسئله در مورد بسیاری از امور زندگی من صدق می کنه:مسئله نسبی بودن،مسئله مطلق نبودن.

این مسئله راجع به احساسات آدما چطور می تونه باشه؟؟؟یعنی عشق،دوست داشتن و حتی تنفر؟؟؟ اینها تا چه اندازه می تونن مطلق باشن و یا  حتی نباشن؟؟؟

ازخودم می پرسم :

چقدر می تونم یک نفر رو دوست داشته باشم ؟

از واژه ی (چقدر) استفاده کردم!!!

یعنی بدنبال مفهوم خاصی هستم؟مثلا بدنبال پنهان کردن یک حقیقت؟چرا از خودم نپرسیدم که ایا من می تونم یک نفر رو دوست داشته باشم یا نه؟

جواب این سئوال به تمام فاکتورهای ذهنی من ربط داره!!!جواب من به این سئوال مشروط خواهد بود.

ما در برابر خودمون گاها سکوت می کنیم چون اولین کسی که مچ آدم رو می گیره خود آدمه!!!دوست داشتن یک آدم به همون اندازه مسخره س که شیرین و دلچسبه...و تنفر از کسی به همون اندازه مضره که مفید هم  هست.و عشق چیزی که درباره ی اون مطمئن نیستم.مسلمه که همین طور هم میشه....این عدم اطمینان حاصل از نسبی بودن تمام اون چیزیه که از برخورد با جهان پیرامون ادم نصیبش می شه .مسئله این نیست که من چه رنگی رو دوست دارم یا چرا عاشق نشدم،مسئله اینه که من خیلی سخت راجع به چیزی اطمینان پیدا می کنم.

مزیت در لحظه زندگی کردن شاید این باشه که چمن های پشت سرت رو که لگد می کنی دیگه هیچوقت نمی بینی و مهم هم نیست که چند متر جلوتر قراره با تیغه ی ماشین چمن زنی برای شصت پات اتفاق ناخوشایندی رخ بده!!!

اما من فکر می کنم همه ی ما یکجوری شصت پامونو لازم داریم!!!و به همون اندازه سعی می کنیم ازمسیر چمن زن دور بشیم،سعی می کنیم تا احتمال تجربه های تازه رو و لگد کردن چمن های تازه رو به خودمون بدیم و تا اونجایی که بشه امکان این احتمال رو بالا می بریم.(امکان احتمال دیگه از اون حرفهاست)!!!

حتی وقتی تصمیم می گیریم که به زندگیمون خاتمه بدیم در واقع قصد داریم اون شرایط نامطلوب رو از بین ببریم و زمانی که قدرت تغییر شرایط رو نداریم شروع به حذف خودمون می کنیم.ساده س...بعد از ما هم شرایط نامطلوب باقی می مونه،چیزی عوض نشده،فقط ما دیگه وجود ندارم،پس ما کجائیم؟؟؟

ما احتمالا داریم لحظه ی جدیدی رو در ماوراء ذهن بقیه تجربه می کنیم.اما این تجربه ایا با حذف دوباره ی ما تغییر می کنه؟؟؟

واقعیت اینه که هیچ ماشین چمن زنی اونطور که ما فکر می کنیم وحشتناک نیست فقط گاهی اوقات ما دیگه به شصت پامون نیازی نداریم اما این رو قبول نمی کنیم!!!

ما می خوایم که شرایط به خواست ما باشه و فعل خواستن بر خلاف صرف ساده ایی که داره بسیارهم پیچیده س.

وقتی از کسی  می پرسیم چقدر منو دوست داری؟؟؟ دنبال چی هستیم؟؟فرار از خودمون؟؟؟ یا می خوایم بفهمیم چقدر ما رو دوست ندارن؟؟؟و اگر این مقدار خیلی کم باشه ما به عشق می رسیم و از بابت این موضوع خوشحال می شیم!!!

اگر اینطور نبود ما فقط می پرسیدیم منودوست داری یا نه؟

با انتخاب هر کدوم از این دوتا می شه دنیا رو به دو قطب تبدیل کرد:عده ایی که همدیگر رو دوست دارن و عده ایی که اونا رو دوست ندارن!!!

اما در حال حاضر ما با جماعتی سر و کار داریم که کیفیت عشقشون زمانی معلوم می شه که مطمئن باشی چقدردوستت دارن؟؟؟

وقتی کسی رو دوست داری این به تمام فاکتورهای مسخره ی ذهنت ربط پیدا می کنه!!!ولی وقتی که کسی رو دوست نداری درواقع مهم نیست که فاکتورهای نسبی اون بابا چی می گن، در هر صورت به ما ربط ندارن،با خواست های ما جور در نمی یان،

اونی که ما می خوایم نیستن،پس مهم هم نیست که برای خود اون ادم چقدراهمیت دارن،مهم اینه که برای ما اهمیت ندارن!!!

زمانی که ما رو دوست ندارن حالا به هر اندازه که هست زمانیه که ما خود واقعی خودمون هستیم با تمام فاکتوهای نسبی ای که به درد خودمون می خورن.

پ.ن:

ندارد!!!